Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Pauca mutat vel plura sane; Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Graece donan, Latine voluptatem vocant. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Duo Reges: constructio interrete. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines.

  • Scripta sane et multa et polita, sed nescio quo pacto auctoritatem oratio non habet.
  • Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos;
  • Zenonis est, inquam, hoc Stoici.

Graece donan, Latine voluptatem vocant. Comprehensum, quod cognitum non habet? Eademne, quae restincta siti? Age, inquies, ista parva sunt. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Cuius oratio attende, quaeso, Brute, satisne videatur Antiochi complexa esse sententiam, quam tibi, qui fratrem eius Aristum frequenter audieris, maxime probatam existimo. Omnis enim est natura diligens sui. Quid Zeno? Fieri, inquam, Triari, nullo pacto potest, ut non dicas, quid non probes eius, a quo dissentias. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur.

Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. A villa enim, credo, et: Si ibi te esse scissem, ad te ipse venissem. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Id enim ille summum bonum eu)qumi/an et saepe a)qambi/an appellat, id est animum terrore liberum. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Immo alio genere;

Quos ille, di inmortales, cum omnes artus ardere viderentur, cruciatus perferebat! nec tamen miser esse, quia summum id malum non erat, tantum modo laboriosus videbatur;

Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur? Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Nec vero ut voluptatem expetat, natura movet infantem, sed tantum ut se ipse diligat, ut integrum se salvumque velit. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Non est igitur voluptas bonum. Quis istud, quaeso, nesciebat? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Primum enim, si vera sunt ea, quorum recordatione te gaudere dicis, hoc est, si vera sunt tua scripta et inventa, gaudere non potes. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae.

Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo. Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio.

  1. Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta.
  2. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere.
  3. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur.
  4. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio.
Non semper, inquam;
Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;
Praeteritis, inquit, gaudeo.
Beatum, inquit.
Restatis igitur vos;
Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor.

Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit?

Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Id est enim, de quo quaerimus. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Quid de Pythagora? Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti.

Res enim concurrent contrariae. Sed ad illum redeo. Tenent mordicus. Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Ne vitationem quidem doloris ipsam per se quisquam in rebus expetendis putavit, nisi etiam evitare posset. In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? Sin aliud quid voles, postea. Id est enim, de quo quaerimus. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas?

Scripta sane et multa et polita, sed nescio quo pacto
auctoritatem oratio non habet.

Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul
atque arripuit, interficit.