Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quod etsi ingeniis magnis praediti quidam dicendi copiam sine ratione consequuntur, ars tamen est dux certior quam natura. Duo Reges: constructio interrete. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Sed et illum, quem nominavi, et ceteros sophistas, ut e Platone intellegi potest, lusos videmus a Socrate. Ita nemo beato beatior. Tum ille: Ain tandem? Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Haec igitur Epicuri non probo, inquam. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Non potes, nisi retexueris illa. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia;

Theophrastum tamen adhibeamus ad pleraque, dum modo plus in virtute teneamus, quam ille tenuit, firmitatis et roboris. Sedulo, inquam, faciam. Quo studio cum satiari non possint, omnium ceterarum rerum obliti nĂ­hil abiectum, nihil humile cogitant; Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Memini vero, inquam; Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Polycratem Samium felicem appellabant. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus;

Immo videri fortasse.
An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat?
An eiusdem modi?
Negare non possum.
Efficiens dici potest.
Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;
Quibus ego vehementer assentior.
Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.
Hic ambiguo ludimur.
Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam.
Negare non possum.
Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis.

Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Odium autem et invidiam facile vitabis. Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Sic vester sapiens magno aliquo emolumento commotus cicuta, si opus erit, dimicabit.

  • Disserendi artem nullam habuit.
  • Possumusne ergo in vita summum bonum dicere, cum id ne in cena quidem posse videamur?
  • Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere?
  • Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam.
  • Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit;
  1. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P.
  2. Neutrum vero, inquit ille.

Ea enim vita expetitur, quae sit animi corporisque expleta virtutibus, in eoque summum bonum poni necesse est, quandoquidem id tale esse debet, ut rerum expetendarum sit extremum.

Itaque hoc frequenter dici solet a vobis, non intellegere nos, quam dicat Epicurus voluptatem. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Sed est forma eius disciplinae, sicut fere ceterarum, triplex: una pars est naturae, disserendi altera, vivendi tertia.

Et saepe officium est sapientis desciscere a vita, cum sit
beatissimus, si id oportune facere possit, quod est
convenienter naturae.

Quaeque de virtutibus dicta sunt, quem ad modum eae semper
voluptatibus inhaererent, eadem de amicitia dicenda sunt.

Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Quae enim cupiditates a natura proficiscuntur, facile explentur sine ulla iniuria, quae autem inanes sunt, iis parendum non est. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur.

Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere.

Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. De malis autem et bonis ab iis animalibus, quae nondum depravata sint, ait optime iudicari. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Sed quid sentiat, non videtis. Quod iam a me expectare noli. Qui convenit? Addidisti ad extremum etiam indoctum fuisse. Peccata autem partim esse tolerabilia, partim nullo modo, propterea quod alia peccata plures, alia pauciores quasi numeros officii praeterirent. Itaque fecimus. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Sed existimo te, sicut nostrum Triarium, minus ab eo delectari, quod ista Platonis, Aristoteli, Theophrasti orationis ornamenta neglexerit. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi.

Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum; Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Quare aliud aliquod, Torquate, hominis summum bonum reperiendum est, voluptatem bestiis concedamus, quibus vos de summo bono testibus uti soletis. An eum locum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt? Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Graece donan, Latine voluptatem vocant.